Grajki Majki: „Komnata Strachu”, David Wang, Maciej Szymanowicz

Kiedy napis na pudełku gwarantuje „wielkie emocje”, zawsze jestem nieco sceptyczna. Okazuje się jednak, że nie trzeba wiele, by chęć rywalizacji prześcignęła moje wszelkie oczekiwania i zmieniła mnie w małego potworka, który nagle baaardzo nie lubi przegrywać. Wystarczy jeden prosty czynnik – szybkość.

„Komnata Strachu” to gra z wyjątkowo prostymi zasadami, wymagająca dobrego refleksu i szybkiego kojarzenia faktów, utrzymana w strrrrasznie halloweenowym klimacie. Warto wspomnieć, że wieczorna pora wzmagająca atmosferę nie idzie w parze ze szczególną przytomnością umysłu, co może być dodatkowym utrudnieniem, jeśli jest się takim śpiochem, jak ja.

Każdy z graczy (od 2 do 4) otrzymuje zestaw pięciu żetonów z kolorowymi strachami. Kiedy w komnacie strachów, poprzez wyciągnięcie kart ze stosu, pojawią się potworki (a te zawsze chodzą trójkami), należy jak najszybciej wyciągnąć żetony, które odpowiadają owym potworkom kolorem lub kształtem, a następnie klepnąć w dołączony do zestawu włącznik światła. Brzmi prosto, prawda? Żeby nie było zbyt banalnie, możemy trafić na trzy karty z zadaniami specjalnymi w różnych konfiguracjach, które nieźle mieszają w głowach i na moment wywracają wcześniejszą zasadę (tą łatwą) do góry nogami.

Super sprawdzi się jako pomoc naukowa do ćwiczenia kolorów. Okazuje się bowiem, że mając lat 27 i magistra z historii sztuki nie jestem tak biegła w dopasowywaniu barw, jak mogłoby się to wydawać…

Moim zdaniem z zasadami spokojnie poradzi sobie już bardziej ogarnięty czterolatek. Waham się jednak nieco z włączeniem córki do gry ze względu na tematykę. Chociaż przedstawione przez Szymanowicza strachy są zdecydowanie bardziej sympatyczne i zabawne, niż straszne (no błagam, czy można brać na poważnie różowego pająka?), to jednak strachy i potwory pojawiają się coraz częściej w rozwijającej się wyobraźni mojej przedszkolaczki wyrywając ją ze słodkich snów. Chyba faktycznie poczekam jeszcze troszkę.

Gry wydawane przez Naszą Księgarnię zawsze są porządnie wykonane, zaskoczyła mnie jednak pancerna grubość żetonów. Aż do momentu, w którym po raz pierwszy chciałam rzucić nimi w męża, który znów mnie wyścignął. Niedługo później zamaszysty gest wysuwania strachów przed siebie zrzucił je ze stołu. Teraz już wiem, że tutaj wszystko jest przemyślane i przypadek nie wchodzi w grę.

Łatwa i faktycznie burząca krew w żyłach gra, która zmieści się w torebce. Fajny pomysł na imprezę, bo tłumaczenie zasad to dosłownie trzy minuty, a i sama rozgrywka jest bardzo dynamiczna. Równie trafiony pomysł dla dziecka, które grami szybko się nudzi i nie ma czasu i cierpliwości do zbierania grzybków do koszyczków albo obmyślania strategii działania. Tutaj nuda nie ma wstępu, trzeba szybko ogarniać!

Komnata Strachu
Autor: David Wang
Ilustracje: Maciej Szymanowicz
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
Sugerowany wiek: 6+

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Bajki Majki: „Małe Licho i tajemnica Niebożątka” Marta Kisiel

Dziewięcioletni Bożydar ma niestandardowe imię, niestandardową rodzinę i mieszka w niestandardowym domu. Ma swojego prywatnego (przeuroczego!) anioła stróża i wujka, który stale struga wariata. Pradawny potwór szykuje mu wymyślne posiłki, zamiast komiksów czytuje poezję, a trzy niemieckie widma odgrywają z nim na strychu sztuki teatralne.

Aha, a jego tata jest glutem.

Oj tak, Bożek ma odjechane życie i jest z niego absolutnie zadowolony. Do czasu, aż nie pójdzie do szkoły, gdzie usłyszy, że jest „dziwakiem”. Wtedy stanie się wyjątkowo naburmuszonym Niebożątkiem.

To piękna historia o dorastaniu (a jak wszyscy doskonale wiemy, dorastanie to trauma życia) i uczeniu się funkcjonowania w społeczeństwie. O potędze wyobraźni, przyjaźni, odwadze bycia innym i tolerancji.

To fantastycznie upiorna przygoda, która wywołuje ciarki na plecach i gęsią skórkę na przedramionach. Bo wraz z bohaterami trafimy w zaświaty, gdzie tak samo łatwo o śmiertelne zagrożenie, jak o śluz na butach. Pamiętam z jaką pełną grozy fascynacją czytałam w dzieciństwie „Króla Olch”. Od tamtego czasu zdążyłam już trochę dorosnąć, a okazało się, że jakoś wcale nie jest mniej strasznie.

A jednocześnie ta książka bywa tak uroczo, puchato przekochana, że nie wiem co.

Jest fenomenalna pod względem literackim. Zabawna, prawdziwa i pełna mądrości. Zmusza do niekontrolowanych prychnięć śmiechem i poruszą ważną tematykę. Wyciąga za uszy własne wspomnienia z dzieciństwa i zmusza do mądrego (i nieco zrezygnowanego) kiwania głową nad trudami rodzicielstwa. Czyta się ją jednym tchem i pragnie się więcej.

„Nie możesz go zawsze prowadzić za rękę (…). Czasem niestety musisz się wycofać i patrzeć jako sobie radzi sam. Nawet wtedy, kiedy chciałbyś wkroczyć najbardziej.”

Polecam z całego serca i dzieciom i dzieciatym. Kocham tą książę za przypomnienie moich ulubionych lektur z dzieciństwa, za poczucie humoru, za gluty, pflompanie, za Licho i brokat wymieszany z piaskiem. „Małe Licho” pięknym telemarkiem ląduje na liście moich najukochańszych czytadeł ever. Tuż obok „Tam, gdzie spadają anioły” Terakowskiej.

Genialny klimat na nadchodzące Halloween.

Marta Kisiel, Małe Licho i tajemnica Niebożątka, Warszawa: Wydawnictwo Wilga, 2018,  208 s.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Wilga.

Bajki Majki: O duszkach dla maluszka – książki w klimacie halloween

Odcinając się od wszelkich kontrowersji związanych z tym świętem, Halloween to świetna zabawa, która, pod warunkiem odpowiedniego przygotowania może cieszyć dziecko w każdym wieku (i dorosłego też!).

Zatem jak straszyć, żeby się nie wystraszyć?

Rok temu, kiedy Maj miała 8 miesięcy, nastawiłyśmy się bardziej na bezrefleksyjną zabawę dyniami, niż świętowanie pełną gębą (swoją drogą wiecie jaki z dyni wychodzi świetny bębenek?). Teraz ma już niemalże 21 miesięcy i wybiera się na swoją pierwszą halloweenową imprezę – robi się więc całkiem poważnie. Jednak które elementy tego, wcale nie prostego w odbiorze, święta wybrać, żeby niekoniecznie jeszcze wgłębiać się w tematykę śmierci, zombie, wampirów i innych bardziej zaawansowanych strachów?

W tym roku zdecydowałam się na duszki – zazwyczaj przedstawiane są w sympatyczny i pozbawiony zbędnej masakry sposób – od duszka Kacperka, aż po zjawy z Harry’ego Pottera. Poza tym pojawiają się w książeczkach już dla najmłodszych dzieci, są więc czymś mniej więcej znanym i opatrzonym – my znamy ducha z „Księgi dźwięków”. Jeśli dodamy do tego uśmiechnięte dynie i sympatycznego pajączka, możemy wymyślić zarówno uroczo-straszny pomysł na kostium malucha i zabawy dopasowane do wrażliwości najmłodszych. A w bardzo pozytywny i zabawnie straszny klimat tego święta pomogą wczuć się dwie fantastyczne lektury:

„Gustaw niestraszny duch” Guido van Genechten

_20171020_105747

W przygodach przesympatycznego Gustawa zaczytujemy się już od połowy września. I choć sugerowany wiek odbiorcy to 4 lata, Majka Gustawa uwielbia i nakłania mnie do czytania go na okrągło.

Pozornie straszny temat stał się pretekstem dla historii o tolerancji, wymykaniu się określonym standardom i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie. Bo czy każdy duch musi przerażać? Gustaw urodził się wyjątkowy. Od kolegów odróżnia go nie tylko kolor – w przeciwieństwie do innych duchów jest… różowy – ale również sympatyczne usposobienie, pokojowe nastawienie do świata, upodobanie ciszy, skłonność do kontemplacji i brak jakichkolwiek predyspozycji do siania grozy. Jest po prostu zbyt miły i delikatny jak na straszyciela. Z tego powodu ma problemy w szkole i z w wyniku swojej nieudolności na lekcjach straszenia zostaje wysłany do kozy, której rolę pełni zimna i ciemna Opuszczona Wieża.

Okazuje się, że nie każdy duch musi być straszny, nawet jeśli stereotyp tego wymaga. Inność to powód do sympatii, nie do odrzucania, a wsparcie rodziny i przyjaciół pomaga odnaleźć swoją drogę i rozwinąć skrzydła. W końcu z pomocą przyjaciela nawet najbardziej zatęchły loch może zmienić się w przytulne gniazdko pachnące gościnnością i świeżo pieczonymi ciasteczkami.

 

Mądra, ciepła, przemyślana opowieść. I jednocześnie bardzo klimatyczna – wśród ilustracji dominują ciemne kolory, są pająki i pajęczyny, spękane mury opuszczonych ruin, księżyc w pełni i nietoperze. A jednocześnie nie sposób się bać, bo miękkie krawędzie ocieplają wizerunek, a rumiane buźki duchów nie mogą nie wzbudzić sympatii. Szczególnie, gdy w samotnej wieży Gustawa pojawiają się kwiatowe desenie, babcine klimaty i, przede wszystkim, mruczenie kota Miauczusia.

Całą recenzję tej pozycji możecie znaleźć na Bajkowirze.

Guido van Genechten, Gustaw niestraszny duch, Gdańsk: Wydawnictwo Adamada, 2016,
32 s.

„Kolacja z duchami” Jacques Duquennoy

W przypadku tej książki „duszny” temat został wykorzystany do zabawy formą, i choć _20171020_110740tekstu jest znacznie mniej, historia jest równie ciekawa. Duszek Heniek zaprosił na kolację wszystkich swoich przyjaciół i przygotował dla nich masę pyszności – kolorowe koktajle w fikuśnych fiolkach, zupę dyniową, pieczonego łososia, sałatę, ser i pewien tajemniczy deser. Okazuje się jednak, że duszki przejmują kolor, a nawet fakturę jedzonej potrawy, a od specjalności szefa kuchni stają się… niewidzialne! I w swej niewidzialności grzecznie pomagają gospodarzowi w zmywaniu.

Straszne zamczysko zamieszkują duchy uśmiechnięte i dobrze wychowane – nawet jeśli zdarza im się czasem pochlapać swoje prześcieradło.

Zabawna, klimatyczna książeczka z naprawdę ciekawym pomysłem. A w dodatku zaostrza apetyt i przypomina o dobrych manierach! Serowego ducha koniecznie trzeba zobaczyć, podobnie jak nieco stremowanego gospodarza imprezy próbującego przenieść zastawioną do pełna tacę przez ścianę. A wizualne nawiązania do leonardowskiej „Ostatniej wieczerzy” przywołają uśmiech na twarz czytającego rodzica.

 

 Jacques Duquennoy, Kolacja z duchami, Gdańsk: Wydawnictwo Adamada, 2016, 50 s.

W obu przypadkach można uczyć się od duszków dobrych manier i gościnności.

W taki oto sposób – trochę zabawnie i trochę pouczająco – zzytając raz jedną, raz drugą szykujemy kostium na majowe party. Halloween już niedługo – cieszcie się i z cukierków i z psikusów!

A jak wasze maluchy? Mają swoje ulubione „straszne” lektury, czy raczej nie ciągnie ich do tego tematu?