Bajki Majki: „Ratunku! Najmilszy smok na świecie” Jonny Lambert

Wszyscy już chyba doskonale wiedzą, że KOCHAM SMOKI! Majka jest aktualnie na etapie, kiedy to zdecydowanie bardziej ceni się wyfiokowane, obsypane brokatem księżniczki, niż wielgachne, latające gadziny, ale małymi kroczkami staram się to zmienić. A ta książeczka idealnie się nadaje do ocieplania smoczego wizerunku.

Smoczyca Safi ma już dość samotnego odciskania sobie pośladków na zimnych kamieniach wysokich gór, postanawia więc poszukać nowego domu i najprawdziwszych przyjaciół. Czy łatwo jest jednak zrobić odpowiednie pierwsze wrażenie, kiedy jest się kichającym językami ognia, olbrzymim smokiem poruszającym się na ziemi z wdziękiem słonia w składzie porcelany? Są takie chwile, kiedy najlepsze nawet chęci nie wystarczą, by zaskarbić sobie czyjąś sympatię. Jednak każdy smok dobrze wie, że nie należy się poddawać!

To książeczka, która nie tylko rozczula, tak już przecież oklepaną historią zdobywania przyjaźni i podbija serca przesympatyczną bohaterką. To też opowieść o niedopasowaniu i odmienności. O trudnych początkach, nieporozumieniach i nieporadnych staraniach. O nieustawaniu w pracy nad osiągnięciem celu, o dawaniu drugiej szansy i potrzebie ochrony słabszego. O niezrozumieniu intencji drugiej osoby, nieszczęśliwych przypadkach i wyzwaniu, jakim jest komunikacja. O słuchaniu i otwartości na drugiego człowieka (albo smoka). O zwyczajnej codziennej uprzejmości. Tak mało tekstu, tak wiele treści.

Koniecznie trzeba wspomnieć o ilustracjach, bo te są prawdziwie bajeczne! Obrazy zbudowane zostały za pomocą przenikających się, tęczowych barw, wycinanek, odcisków w farbie, różnorodnych kształtów i tekstur. A wszystko to, poukładane na białym tle, przywodzi mi na myśl wycinane niegdyś pieczołowicie szkolne teatrzyki. Efekt jest rewelacyjny. Bez krztyny przesady.

Jeśli, podobnie jak ja, macie słabość do smoków, nie wahajcie się ani chwili. A jeśli jeszcze na smoki nie wymiękacie, to po tej lekturze na pewno je pokochacie!

Jonny Lambert, Ratunku! Najmilszy smok na świecie, Warszawa: Wydawnictwo Wilga, 32 s.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Wilga.

 

Bajki Majki: „Liczymy razem” Matsumasa Anno

Książka „Liczymy razem” składa się z 13 plansz odpowiadających dwunastu miesiącom. Pierwsza z nich, przedstawiająca bliżej niezidentyfikowany zimowy krajobraz, jest zupełnie pusta – odpowiada cyfrze 0. Na kolejnej pojawiają się pierwsze obiekty – dom, narciarz, dziecko lepiące bałwana, słońce, chmura, samotne drzewo, czy ptak, a w miarce obok ilustracji umieszczony został pierwszy klocek. Na kolejnej stronie widzimy tą samą przestrzeń uzupełnioną o kolejne elementy – obok domu pojawia się kościół, którego zegar pokazuje drugą godzinę, przy choince rośnie druga, wcześniej wydeptana ścieżka zostaje utwardzona i rozchodzi się w dwie strony, dwaj kierowcy ciężarówek dyskutują na poboczu, dwoje dzieci goni dwa zajączki. A śnieg powoli topnieje. Na następną stronę zawędrowała już wiosna – troje dzieci niesie trzy kwiatki, trzy łodzie płyną rzeką, pojawia się również kolejny budynek i drzewa. W miarce po lewej stronie obrazka piętrzą się już trzy klocki.

W ten sposób maluchy mają możliwość nie tylko nauczyć się liczyć, ale przede wszystkim śledzić roczny cykl życia przyrody raz przyjrzeć się stopniowemu rozwojowi niewielkiego miasteczka. Zupełnie przypadkiem dziecko oswaja się również z zegarem i powoli (wraz z przyswajaniem cyfr) uczy się odczytywać z niego godziny. A wszystko to bez wykorzystania tekstu, bo jedynym środkiem przekazu są tutaj barwne plansze z delikatnymi akwarelowymi obrazkami.

Sam tekst pojawia się dopiero na ostatnich stronach i jest przeznaczony dla rodziców. Wytłumaczono w nim zastosowaną w książce regułę „jeden do jednego” i same początki liczenia, o czym rodzic może następnie opowiedzieć dziecku. Całość dopełnia krótka biografia autora.

Wbrew pozorom ta książka wcale nie jest tak prosta w odbiorze, jak mogłoby się wydawać! Szczegółów jest dużo, a malarskie ilustracje to czasami naprawdę miniaturki i trzeba się porządnie skupić, żeby je wypatrzyć i policzyć. Również ze względu na sposób wydania polecam ją raczej przedszkolakom, niż zupełnym maluszkom – jest to książka papierowa w twardej oprawie z rogami bez zaokrąglenia, dlatego „czytanie” wymaga już pewnej wprawy w używaniu rączek i paluszków.

Wyjątkowo śliczna, logiczna i wciągająca historia. Uczy liczenia, miesięcy, pór roku i zegara, pomaga ćwiczyć koncentrację, cierpliwość, umiejętność porównywania i spostrzegawczość. A ponadto wyrabia dobry gust estetyczny. Polecam bardzo mocno.

Swoją drogą kto by się spodziewał, że książeczka o liczeniu może być taka ładna!

Matsumasa Anno, Liczymy razem, Toruń: Wydawnictwo Tako, 2019, 28 s.

Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa Tako.

50647940_2020799321330563_7707831382659039232_n

Wpis powstał w ramach akcji KOCHANIE PRZEZ CZYTANIE organizowanej przez Save the Magic Moments <3

Bajki Majki: „Być jak tygrys” Przemysław Wechterowicz, Emilia Dziubak

Na tą książkę skusiłam się stosunkowo dawno temu, bo dżungla wykreowana ręką Emilii Dziubak to zjawisko, które po prostu trzeba mieć w swojej biblioteczce, jednak przy pierwszym kontakcie Majka nie podzielała mojego entuzjazmu ani troszkę. Może była jeszcze za mała, a może to dlatego, że w naszym domu od zawsze królują lwy, chcąc nie chcąc musiałam odłożyć Tygrysa na półkę „na lepsze czasy”. I całkiem niedawno te czasy nadeszły, na co mógł mieć wpływ bobasowy przydział do przedszkolnej grupy „Tigers”, z którego jest bardzo dumna. I tak oto książeczka wzgardzona od jakiegoś czasu jest u nas absolutnym hitem czytanym przynajmniej raz dziennie. To też doskonały przykład tego, że warto co jakiś czas ponownie podsuwać swoim maluszkom książki, które początkowo im nie podeszły, być może to jeszcze nie ich czas.

Jeśli chcecie przekazać swojej latorośli odrobinę fachowej wiedzy na temat życia i zwyczajów tygrysów, to bardzo mi przykro, ale to nie jest książka dla was. Bo też i wykreowany przez Wechterowicza bohater na pewno nie należy do typowych przedstawicieli swojego gatunku i zawzięcie walczy z pomówieniami na swój temat.

Bo kiedy słońce gaśnie i zapada zmrok, Tygrys odsłania przed małymi czytelnikami swoją prawdziwą (przeuroczą!) naturę. Jeśli sieka pazurami, to tylko owoce na sałatkę, jeśli się do kogoś cichuteńko skrada, to tylko po to, by zrobić mu niespodziankę, a kiedy znajdzie w lesie porzucone jajka… zaczyna je wysiadywać!

Jest ciepły, miły, troskliwy i pomocny. To po prostu kipiąca dobrym humorem i pozytywną energią dusza towarzystwa. I zupełnie przy okazji wspaniały wzór do naśladowania.
No i oczywiście z pewnością nie gryzie. Ot, czasami połyka w całości.

Wyjątkowo sympatyczna i trochę przewrotna historia o nie przykładania wielkiej wagi do stereotypów. Szczególnie, kiedy mamy w sobie dziecięcą wiarę w magię, która bywa czasami znacznie bliższa prawdy, niż „mędrca szkiełko i oko”. A skoro już o oczach mówimy, to ta książka gwarantuje im nieziemską ucztę, bo być może da się nie wymiękać na widok ilustracji Emilii Dziubak (chociaż sama nie spotkałam się jeszcze z takim zjawiskiem), ale nad bujną roślinnością jej tropikalnego lasu nie sposób nie pochylić się na dłużej, a do mięciutkiego tygrysa o obłej mordce lubi się od pierwszego wejrzenia. Szczególnie, że to przede wszystkim ilustracje wiodą tu prym, opowiadając całą historię czasem nawet lepiej niż sam tekst.

Naszym zdaniem to absolutny must have. Kochamy i podziwiamy.

Przemysław Wechterowicz, Emilia Dziubak, Być jak Tygrys, Warszawa: Wydawnictwo Ezop, 2017, 32 s.