Grajki Majki: I’m a genius „EDUROBOT”

Kolejne marzenie z dzieciństwa odhaczone – w końcu kto by nie chciał mieć swojego robota?

DSC_1495

Zestaw składa się z dziewięciu wielkich, dwustronnych puzzli pozwalających ułożyć dwie tekturowe plansze – jedną z mapą świata i drugą ze zwierzętami; 32 dwustronne karty z instrukcjami programowania trasy robota (z jednej strony zwierzę, z drugiej miejsce na mapie), sześć przeszkód z plastikowymi podstawkami, instrukcję obsługi i robota oczywiście.

EDUROBOT to tak naprawdę ilustrowana encyklopedia dla dzieci podana w wyjątkowo oryginalnej formie (jako osoba, która w dzieciństwie uwielbiała encyklopedie, jestem zdecydowanie na tak!). Po ułożeniu jednej z dwóch plansz, ustawieniu robota w odpowiednim miejscu i włączeniu go, dostajemy prośbę o odszukanie karty z miejscem docelowym – punktem na mapie, lub zwierzęciem. Na karcie, poza nazwą i ilustracją umieszczono wskazówki do odpowiedniego zaprogramowania robota w formie strzałek do wciśnięcia. Po odpowiednim wpisaniu sekwencji robot wędruje po planszy zgodnie poruszając się zgodnie ze wskazówkami użytkownika, a po dotarciu na miejsce udziela informacji o danym miejscu lub zwierzęciu.

Opisując dany obiekt EDUROBOT skupia się na ciekawostkach – nie przynudza, a jego komunikat jest zwarty i konkretny, dostosowany do możliwości poznawczych kilkulatka. Podczas poruszania się oczy robota świecą się na niebiesko. Robot ma trzy tryby pracy – zależne od wybranej planszy i formy zabawy.

W pierwszym odruchu skrzywiłam się na dźwięk głosu EDUROBOTA – to taka chłopięca wersja IVONY. Ale całkiem szybko doszłam do wniosku, że kurczę, to przecież robot i musi mówić robotowym głosem syntezatora mowy. A w porównaniu do R2D2, czy BB8 i tak idzie mu naprawdę nieźle!

Trochę drażniło mnie, że po wydaniu polecenia robot za szybko wywiera na użytkownika presję. Dopiero zaczęliśmy rozglądać się za kartą z Tygrysem Bengalskim, którego sobie zażyczył, a już usłyszeliśmy „Nudzę się”, a chwilę później „Wyłączam się, do zobaczenia!”. Dla dziecka, które przecież dopiero uczy się czytać i z pewnością szuka odpowiednich kart z instrukcją znacznie wolniej, niż dorosły, takie popędzanie to nie tylko niepotrzebny stres, ale również czynnik zniechęcający.

Całe szczęście to jedyny minus, jakiego się dopatrzyliśmy.

Natomiast wielkim plusem jest bardzo dobrze skonstruowana, przejrzysta instrukcja obsługi zawierająca nie tylko niezbędne informacje, ale również wskazówki i rady pomagające zapoznać się z funkcjonowaniem zabawki. A wszystko to w dużym formacie, czytelną czcionką, bogato ilustrowane zdjęciami, w polskiej wersji językowej. Dzięki temu poradzi sobie z nią nie tylko rodzic, ale również nieszczególnie zorientowana w robotyce babcia, czy w miarę sprawnie czytające dziecko. Brawo!

Jak to zazwyczaj bywa w przypadku firmy Lisciani, opakowanie jest nieco przeskalowane w stosunku do zawartości, dzięki czemu świetnie nadaje się na reprezentacyjny prezent, ale nieszczególnie sprawdza się podczas przechowywania.  Niemiej jednak nie karton czyni zabawkę, a robot będzie się świetnie prezentował na półce wśród innych zabawek, niekoniecznie musi być schowany w wielkim pudle.

Bardzo fajny pomysł połączenia wiedzy encyklopedycznej z podstawami kodowania zaserwowane dziecku w oryginalny i niezwykle atrakcyjny sposób. Osobiście zabawka bardzo przypadła mi do gustu, bardzo lubię tego rodzaju świeże podejście do sprawdzonych koncepcji.

UWAGA! Zestaw nie zawiera baterii! Warto pomyśleć o trzech „paluszkach” podczas szykowania prezentu. Szczególnie, jeśli podarunek ma trafić do dziecka w dzień wolny od handlu, bo jednak objazd po okolicznych stacjach benzynowych to kiepski sposób na świętowanie.

I’m a genius.(Mały geniusz) EDUROBOT
Firma: Lisciani
Sugerowany wiek: 5+.

Grę znajdziecie TUTAJ.

41934083_296243427841566_3088378774870294528_n

Grajki Majki: Lalka Little Joy

Tym razem nie do końca gra, ale zabawka interaktywna. I moje niespełnione marzenie z dzieciństwa – w końcu po to ma się dzieci!

Lalka bobas, to coś, na co moja mama nigdy się nie zgodziła – zawsze utrzymywała, że znacznie sympatyczniejsze są lalki-szmacianki, a tak popularne w owym czasie, plastikowe „Baby Borny” są sztywne, twarde i niemiłe w dotyku. Ale w głębi suszy podejrzewam, że była już nauczona doświadczeniem z moim biednym Tamagotchi płaczącym z głodu o drugiej w nocy na dnie szuflady ze skarpetkami i nie chciała w domu kolejnej zabawki wymagającej opieki. Szczególnie, że jakiś czas później bez problemu zgodziła się na równie plastikowe lalki Barbie.

W każdym razie Little Joy to i moja i Bobasy pierwsza styczność z tego typu zabawką, więc obie otwierałyśmy karton z równie wielkim podekscytowaniem.

A już samo opakowanie bardzo mi się spodobało. Co prawda jest trochę zbyt duże w stosunku do zawartości, ale jestem bardzo pozytywnie zaskoczona polskimi napisami. Bo też wszystkie najważniejsze funkcje lalki zostały opisane bezpośrednio na pudełku, wraz z ilustracjami – nie kupujemy więc kota w worku. Tekst jest w języku polskim i dużymi literami – wymarzony na przykład dla babci, szukającej prezentu, albo dla samego dziecka szykującego list do Mikołaja. Niewielki wysiłek, a ładny gest w kierunku kupującego.

Podobnie jest z instrukcją obsługi – chyba najlepszą, jaką widziałam – prosta, przejrzysta, ilustrowana zdjęciami, wyłącznie w języku polskim. Cała mieści się na złożonej wpół, zadrukowanej dwustronnie kartce A4 i wcale nie trzeba wertować opasłych książeczek w poszukiwaniu swojego języka. Wystarczy kilka minut, by dowiedzieć się jak zmienić baterię, jak dbać o czystość lalki i poznać wszystkie jej funkcje.

A jedna z nich nieco mnie zaniepokoiła – Little Joy (u nas już „Kasia”) płacze kiedy zostaje sama. Przez myśl przeszło mi nawet, że moja mama jednak wiedziała, co robi, ale Kasia, w przeciwieństwie do Tamagotchi (i prawdziwego noworodka), ma pewną bardzo przydatną opcję – wyłącznik. Nie ma się więc czym stresować.

Szczególnie, że wydawane przez lalkę dźwięki nie są szczególnie irytujące – to prawda, Kasia płacze często (kiedy ją odłożysz, kiedy za szybko zabierzesz jej butelkę i smoczek, albo kiedy ma mokrą pieluszkę), ale głośność jest umiarkowana, a to wyjątkowo rzadko spotykane wśród zabawek). Ponadto po kilku minutach nie ruszania zabawki przechodzi w tryb uśpienia, nie ma więc obawy, że na przykład zacznie krzyczeć w środku nocy, gdy zapomnimy ją wyłączyć po zabawie. Zabawka ma wbudowanych ponad 20 różnych dźwięków – płacze, śmieje się, gaworzy, wzdycha, odbija po jedzeniu (na różne sposoby!), pochrapuje w czasie snu, a także wydaje dźwięki ssania i siusiania. I płacze oczywiście. Często i na różne sposoby.

Sama zabawa natomiast to mnóstwo możliwości. Najpierw pozwoliłam córce bawić się Little Joy „na sucho”. Nosić, lulać, podawać smoczek, ubierać pampersa i pilnować, żeby nie płakała. Ale to był tylko przedsmak, bo prawdziwe atrakcje zaczynają się w momencie podania lalce wody. Zestaw, poza lalką w pajacyku i czapeczce zawiera dwa smoczki różnej wielkości, butelkę, materiałowego pampersa i nocniczek. Kiedy nakarmimy naszą Kasię czystą wodą z buteleczki, musimy liczyć się z faktem, że w każdej chwili może się zsiusiać albo rozpłakać prawdziwymi łzami. Jeśli chcemy sami wywołać ten efekt, wystarczy nacisnąć guziczek na brzuszku lalki, by zaczęła susiać, lub ściskać jej przedramiona, by się rozpłakała. Jednak Kasia nie czekając na naszą inicjatywę zapłakała i zasiusiała kanapę z własnej woli i musiałyśmy się bardzo spieszyć, żeby wysadzić ja na nocnik. A zarówno siusia, jak i łzawi bardzo konkretnie – jedyne, czego nieco mi zabrakło wśród wyposażenia, to bambusowy ręczniczek-otulacz. Akurat wykorzystałam przy remontowych porządkach resztę pomajkowych pieluch i boleśnie odczułam ich brak.

Uwaga! Lalka może się zmoczyć również, kiedy jest wyłączona, dlatego należy dokładnie wylać z niej całą wodę po zakończeniu zabawy.

Było to źródłem mojej kolejnej obawy – mamy spore doświadczenie z pleśniejącymi zabawkami do kąpieli, martwiłam się zatem trochę, że z lalką będzie podobnie, jeśli nie wysiusia i wypłacze się do końca. Na szczęście producent przewidział również to i wyposażył lalkę w dwie dziurki w stopach, które pomagają w usunięciu wody. Warto więc postawić ją na ręczniczku po zabawie i poczekać aż dobrze ocieknie.

Jeśli mam się doszukiwać jakiś minusów, to Little Joy faktycznie jest trochę ciężka i jak się ją upuści, to potrafi nieźle łupnąć o podłogę (albo o stopę…). Patrzę na nią jednak z perspektywy użytkowania przez prawie trzylatkę – starszaki z pewnością nie będą miały problemów noszeniem i upuszczaniem swojego zabawkowego bobasa.

I na koniec jeszcze jedna super sprawa – zestaw zawiera baterie. To baterie przeznaczone do testowania zabawki w opakowaniu, więc zapewne szybko się wyczerpią, ale nie musimy się przejmować, że zapomnimy dodatkowo umieścić opakowania baterii pod choinką i pierwszy dzień świąt spędzimy objeżdżając okoliczne stacje benzynowe.

Kasia szybko stała się jedną z honorowych mieszkanek Majkowego pokoju – jest noszona, wożona w wózku, rozbierana i ubierana, a Bobasa nawet z nią śpi (z tego względu zabawa z wodą jest wyłącznie pod opieka mamy – od czasu do czasu). Ale Majce wystarczy samo zamykanie oczu przy układaniu lalki na płasko i zabawa i tak jest świetna.

Bardzo dobry pomysł na prezent – lalka jest spora (46 cm), wykonana bardzo starannie, reprezentacyjnie opakowana, ma szansę na zostanie największym prezentem pod choinką. Mogą się nią bawić dzieci już od 18 miesiąca życia, chociaż osobiście jako dolną granicę proponuję 2,5-3 latka ze względu na ciężar zabawki. Występuje również w wersji „niebieskiej”.

A jeśli komuś jeszcze brakuje wrażeń, firma „Dolls world” proponuje mnóstwo dodatkowych akcesoriów do dokupienia na przykład na kolejne okazje – ubranek, wanienek, mebelków, pieluszek, łyżeczek, śliniaczków i tak dalej i tak dalej. Jest więc potencjał rozwoju.

Majka dopiero zaczyna odkrywać różne sposoby opiekowania się swoją Kasią. Little Joy z pewnością wystarczy nam na kilka ładnych lat.

Interaktywna lalka bobas „Little Joy”, 46 cm 
Firma: Dolls World
Sugerowany wiek: 18+.

Lalkę można kupić TUTAJ.

41934083_296243427841566_3088378774870294528_n

Grajki Majki: Mozaika Pixel Baby „Kotek”, QUERCETTI

Tego rodzaju układanki pamiętam jeszcze ze swojego dzieciństwa, z tym, że moje były na zdecydowanie wyższym poziomie zaawansowania – układało się obrazki z plastikowych „pinezek”, nieco tylko grubszych i bardziej topornych od tych krawieckich.

Mimo, że nigdy nie miałam zbyt wiele cierpliwości do puzzli i innych zadań wymagających dłuższego skupienia, tą zabawę wspominam bardzo pozytywnie i kiedy zobaczyłam, że powstały takie układanki również dla maluszków, zapragnęłam pokazać je córce.

Jako, że jestem strasznie tchórzowatą matką, zdecydowałam się na zestaw dedykowany dzieciom od 1,5 roku do 4 lat, chociaż dla Majki bardziej adekwatny byłby zapewne jeden z zestawów Pixel Junior dla dzieci od 2 do 5 lat. Bałam się jednak, że „grzybki” do umieszczania w otworach będą zbyt małe i pojawi się ryzyko zadławienia. O tym, jak bezsensowne były moje lęki dowiedziałam się tuż po otwarciu pudełka. Bo elementy są ogromne – w mojej zamkniętej dłoni mieści się tylko jeden na raz (mają średnicę prawie 5 cm!). Bez strachu polecam tą zabawkę nawet maluchom, które jeszcze biorą większość zabawek do ust – pixele po prostu całe do buźki się nie zmieszczą.

Dzięki swojemu rozmiarowi są bardzo poręczne i poradzą sobie z nimi nawet nieszczególnie jeszcze wprawione rączki.

Ale zacznijmy od początku. Zestaw składa się z plastikowej walizeczki, która po rozłożeniu na dwie części (zieloną i przezroczystą) zmienia się w tablicę z dziurkami otoczoną „fosą” pełniącą funkcję pudełka na kołeczki, 30 kołeczków (na 24 dziurki) oraz 8 kartonowych kart z wzorami.
„Grzybki” podzielone zostały na trzy kolory i kształty – żółte kółeczka, niebieskie trójkąty i czerwone kwadraty. Obrazki na kartach (kotek, piesek, domek, samolot, ślimak, wieloryb, słoń i żaglówka) zostały utrzymane w tej samej kolorystyce. Dodatkowo na kolorowym tle rysunków umieszczono obrysy kształtów, pomagające dziecku umieścić odpowiedni kołeczek na danym miejscu.

Rozkładamy zatem dziecku tablicę, wspólnie wybieramy wzór i cieszymy się przynajmniej trzydziestoma minutami spokoju (z niewielkimi przerwami na zmiany obrazków, bo to jednak wymaga odrobiny zręczności w palcach). Od prawie tygodnia szykuję w ten sposób obiady.

Znalazłyśmy jednak jeden minus. Chociaż kołeczki wchodzą i wychodzą z otworów bez większego problemu, Majka wywierała na tablicę wystarczająco duży nacisk, by ta co raz się przewracała. Dlatego zrezygnowaliśmy z uchwytu na rzecz układania obrazków „na płasko”, a zielona część pełniła jedynie funkcję pudełka na elementy. I też jest super.

Zabawka zdała śpiewająco nasze testy na wytrzymałość – moja mała Destrukcja upuściła już chyba każdy element, a koty ganiały za kołeczkami po całym salonie – jak na razie bez strat, choć przezroczysty plastik nieco się porysował w jednym miejscu. Mimo to zabawka zdaje się być niemalże pancerna. Tekturki z obrazkami o dziwo też nie uległy jeszcze większym zagnieceniom poza delikatnie wymiętymi rogami. A eksploatujemy naprawdę intensywnie.

Całość jest również bardzo poręczna – chociaż zestaw jest opakowany w kartonik z wygodnym uchwytem, już dawno z niego zrezygnowaliśmy traktując całą zabawkę jako walizeczkę, z którą Majka chodzi po domu i która całkiem zręcznie mieści się do szafki.

To naprawdę przemyślana, porządnie wykonana zabawka trenująca spostrzegawczość, koncentrację i umiejętności małych paluszków. Przyda się również podczas nauki kolorów i kształtów.

Mozaika Pixel Baby „Kotek”
Firma: QUERCETTI
Sugerowany wiek: 1,5-4 lat.

Grę znajdziecie TUTAJ.

41934083_296243427841566_3088378774870294528_n

Grajki Majki: Carotina Preschool. Gry dla przedszkolaków „Język angielski”

W naszym życiu nastąpił czas wielkich zmian i tak naprawdę wszystko wokół jest nowe – nowe mieszkanie, nowe przedszkole, nowa praca… nawet o Vincencie mówimy jeszcze czasami „nowy kotek”. Myślę więc, że to idealny moment na nowy cykl – wobec tego oficjalnie inauguruję Grajki Majki! Od mniej więcej pół roku Bobasa dorosła do pierwszych gier i puzzli, zasmakowała w tej rozrywce i…. tak się już potoczyło. Obecnie moje dziecię ma już całą komodę wypełnioną grami niemalże po brzegi (z gościnnym udziałem kloców, ale one tam tylko wynajmują przestrzeń tymczasowo) i najwyższy czas zacząć je Wam pokazywać. A jest co, bo gry dla maluszków bywają naprawdę genialne. A przy tym piękne, proste i pomysłowe.

Zaczniemy jednak nieco od tyłu, bo dzisiaj chciałabym Wam przybliżyć zabawkę na wskroś edukacyjną i przy tym wciągającą jak ruchome piaski. Jako nadambitni rodzice posłaliśmy naszą Maj do przedszkola z bardzo dużą dawką języka angielskiego i odkryliśmy, że chłonie drugi język jak gąbka Szukając czegoś, co – poza bajkami, książeczkami i piosenkami – pomoże utrwalić poznane na zajęciach słówka trafiłam na Carotinę.

Co prawda w naszym domu to Majotata jest największym na świecie fanem marchewek, ale kiedy tylko zobaczyłam ten marchewkowy długopis, wiedział już, że nie zdołam mu się oprzeć. I miałam przy tym pewność, że moja rodzina go pokocha. Tak też się stało.

Gry dla przedszkolaków „Język angielski” to zestaw składający się z 4 dwustronnych plansz, 48 kartoników w dwóch rodzajach i Carotiny, która świeci i wydaje dźwięki.

No właśnie. Tym, co łączy cały zestaw, są tajemnicze, czarne kropki umieszczone przy słownych i obrazkowych odpowiedziach. Przykładamy do nich czubek marchewy, która świeci się na zielono i nam gratuluje, jeśli odpowiedź jest poprawna albo świeci na czerwono i wydaje demotywujący dźwięk, kiedy wybrana przez nas odpowiedź jest błędna.

Zestaw poświęcony jest słownictwu związanemu z domem i wypełniającymi go sprzętami. Każda z czterech dużych plansz poświęcona jest innemu pomieszczeniu, dodatkowo oznaczonemu kolorem – mamy zatem fioletową sypialnię, czerwoną łazienkę, żółty salon i zielona kuchnię. Podobnie małe kartoniki ze sprzętami podzielone zostały pod względem koloru – adekwatnie do pomieszczenia, w którym powinny się znajdować.

Mamy aż 6 wariantów gry dopasowanych do odbiorców w różnym wieku – od prostych memorów, do których nie potrzebujemy ani umiejętności czytania, ani znajomości języka angielskiego (i niestety również Carotiny), przez quiz logiczny, w którym to musimy dopasować cienie przedmiotów do pomieszczenia, w którym powinny się one znaleźć (tutaj wciąż nie musimy umieć czytać, ale za to Carotina już idzie w ruch!), wyszukiwanie wylosowanych obiektów z kartoników na obrazkach, aż do typowego powtarzania słownictwa, gdzie trzeba dopasować odpowiednią nazwę do ilustracji i kształtu do nazwy – w tym przypadku niezbędna będzie znajomość literek i umiejętność układania ich w proste angielskie słowa (bo wszystkie słówka pojawiające się w grze są w języku angielskim), jest to więc opcja zdecydowanie dla starszaków.

Pomijając już sam fakt istnienia świecącej, gadającej marchewki (jest szał!), która wygrywa wszystko, bardzo spodobała mi się koncepcja tego zestawu gier edukacyjnych właśnie dlatego, że jest bardzo przemyślana – propozycje zabaw charakteryzuje rosnący poziom trudności, a jednocześnie każda z nich jest atrakcyjna. Zadania ćwiczą pamięć, spostrzegawczość, koncentrację, abstrakcyjne myślenie i motorykę małą – bo jednak trzeba trafić cienkim końcem „długopisu” w małe kółeczko. Rozwija słownictwo zarówno w języku angielskim, jak i polskim. I przede wszystkim bawi.

Ponadto wszystkie elementy zostały wykonane z grubej, porządnej tektury, mają więc realną szansę przeżyć te trzy lata dorastania do wszystkich wariantów gry. Troszkę boję się o samą Carotinę, ma jednak możliwość zmiany baterii i przeżyła już pierwszy upadek, jestem więc dobrej myśli.

Ilustracje nie są może dziełami sztuki, ale są proste i intuicyjnie rozpoznawalne, co jest szczególnie ważne podczas dopasowywania cieni do obiektów.

Super sprawa, bardzo polecamy ciekawskim przedszkolakom!

Carotina preschool. Gry dla przedszkolaków „Język angielski”
Firma: Lisciani
Sugerowany wiek: 3-6 lat.

Grę znajdziecie TUTAJ.

41934083_296243427841566_3088378774870294528_n